Alicja Rubczak

tylko teatr, nie tylko dla dzieci

SŁONECZNIKI 2012 – nominacje 02/07/2012

Jest mi niezmiernie miło napisać, że Małe Warszawskie Spotkania Teatralne oraz przedstawienie „Śpij” zrealizowane w Teatrze Baj otrzymały nominacje do nagrody portalu Czas Dzieci – Słoneczniki 2012 na najlepszą Inicjatywę dla dzieci w Warszawie, w kategoriach Sztuka Wizualna (mWST) oraz Muzyka („Śpij”).

Jeśli uważacie, że są to wartościowe i ciekawe wydarzenia – zachęcamy do głosowania. Ankietę znajdziecie tutaj.

 

Po mWST słów kilka 21/04/2012

Mnie nie wypada pisać o tym, co wspólnie z 3 koleżankami z Instytutu Teatralnego, a zarazem z rady programowej Małych Warszawskich Spotkań Teatralnych, postanowiłyśmy zaprosić do Warszawy.

Nagadałam się o tym, czasem mądrzej, czasem gupiej w różnych mediach, ale przede wszystkim chciałam, bardzo chciałam, żeby te spektakle, w takim właśnie zestawie zobaczyła publiczność – ta dziecięca z rodzicami. Ukochania moje – czyli szwedzkie „AB3” i równie totalnie odjechane i abstrakcyjne „Grajkółko” spotkały się z różnymi opiniami, zwłaszcza ten pierwszy spektakl. Bo dziwny, mroczny, zbyt abstrakcyjny, jak „2 Program Polskiego Radia”… nie dla dzieci? Nie dla polskich dzieci? Zdecydowanie dla nich, bo piękny, doskonale przygotowany, tajemniczy, no i kto powiedział, że dzieci nie powinny w teatrze się bać… strach to też emocja, naprawdę piękna i ważna. Nie kastrujmy teatru dla dzieci z doświadczeń tego, co trudne. Bójmy się złego teatru, tandety, braku profesjonalizmu i robienia z dzieci głupków. Ale ufajmy ich wyobraźni, indywidualności… Przekonałam się w tym roku, że teatr dla dorosłych ma prawo budzić różne emocje w widzach, może być 100 odbiorców i każdy napisze swoje wrażenia na blogu, w gazecie, opowie w radiu, uargumentuje dlaczego jest na tak, a dlaczego na nie… A my dorośli tak szybko wydajemy opinie, że TO NIE JEST DLA DZIECI, bo grupie 5 maluchów, która siedziała obok nas się nie podobało, a nasz syn tego nie zrozumiał… Czy mówimy TO NIE DLA DOROSŁYCH, kiedy wychodzimy kompletnie zniesmaczeni lub absolutnie nie mamy pojęcia o czym było przedstawienie?

Naprawdę ufajmy dzieciakom i przyglądajmy się im, bo też mają gust, też mają swoje potrzeby estetyczne i też lubią teatr różnorodny.

Bacznie czytałam wszystkie poMałoWSTowe relacje, ta mnie powaliła trafnością, świetnym piórem, uchwyceniem konkretu i otwartością.

Czytajcie:

OCZY, WIŚCIE!

 

małe Warszawskie Spotkania Teatralne 29/03/2011

Niecały tydzień pozostał do inauguracji małych Warszawskich Spotkań Teatralnych, zapraszam bardzo bardzo serdecznie nie tylko rodziców z dziećmi, nie tylko uczniów z opiekunami, ale również wszystkich po prostu zafascynowanych teatrem. Z pewnością nie będziecie zawiedzeni, bo przygotowaliśmy dla Was naprawdę kawał świetnego, profesjonalnego, niebanalnego teatru.

Wciąż jeszcze mamy bilety na świetne spektakle, jak chociażby intrygujący \”Pod-Grzybek\” z Białostockiego Teatru Lalek (wybitny reżyser: Krzysztof Rau, diablo utalentowana dramatopisarka: Marta Guśniowska, magiczny scenograf: Andrzej Dworakowski i szalony kompozytor: Piotr Klimek). Naprawdę warto.

Nie sposób również pominąć świetnej teatralnej rozrywki na najwyższym poziomie. Będzie naprawdę odjazdowo, rockowo, głośno, czyli Piosenki do grania na nosie z Teatru Lalki i Aktora Pinokio z Łodzi, z naprawdę najbardziej punkowym dyrektorem teatru na scenie, czyli Konradem Dworakowskim.

Intrygująco zapowiada się również dawka najnowszej dramaturgii dla młodzieży, w postaci Sceny Czytanej, czytania 3 dramatów wyreżyserowane przez Waldemara Raźniaka, który świetnie sprawdził się na Scenie Czytanej podczas Festiwalu R@port w Gdyni, o której możecie przeczytać m.in. tutaj. Świetni aktorzy, m.in. Anna Seniuk, Wiktor Zborowski i grupa naprawdę utalentowanych młodych gwiazd ze scen stołecznych, zwariowane i wnikające ciekawie w teksty pomysły młodego reżysera, a do tego kawał dobrych dźwięków. To również okazja na spotkanie z autorami, reżyserem i aktorami biorącymi udział w projekcie, którzy zaproszenie zostaną do dyskusji po czytaniach. To także możliwość zaopatrzenia się w „Nowe Sztuki dla Dzieci i Młodzieży” wydawane przez Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu.

To tylko niektóre z ogromy świetnych propozycji festiwalowych. Będzie się działo!

To mój blog, więc mogę też takie mniej oficjalne rzeczy pisać, zatem dziękuję wszystkim, z którymi pracuję przy mWST i WST, a zwłaszcza Agnieszce Szymańskiej (koordynatorce mWST) za wszystko, co udało się dotychczas. Trzymajcie za nas kciuki!

Zerknijcie również do:

tekstu na nowym portalu SUPERFAJNA POLSKA

rozmowy z Justyną Sobczyk nie tylko o warsztatowej i edukacyjnej stronie mWST

tekstu w „Metrze”, który ciekawie pokazuje rozmaite konteksty festiwalu

Polubcie nas na FACEBOOKU i przede wszystkim BAWCIE SIĘ DOBRZE!!!

 

Małe Warszawskie Spotkania Teatralne 12/01/2011

Różnie to bywało, a że to sprawa bliska mojemu sercu, to wolałam przez chwilę przemilczeć ten temat, teraz jednak możecie razem ze mną prześledzić jak burzliwe są losy Małych Warszawskich Spotkań Teatralnych.

mniejsza dotacja na WST?

czy rzeczywiście będzie więcej pieniędzy?

listy czytelniczki GW

Ze swojej strony, czyli jako dumna kurator mWST, napiszę Wam, że festiwal na pewno się odbędzie, poza pokazem kilku naprawdę świetnych spektakli przygotowujemy sporo innych atrakcji, które uruchomią różne, niekiedy teatralnie zapomniane części miasta i włączą do festiwalu dzieci ok kilku miesięcy do kilkunastu lat.

 

Małe Warszawskie Spotkania Teatralne 02/04/2010

Trzydziesty jubileusz Warszawskich Spotkań Teatralnych świętowany jest w dosyć nieoczywisty sposób. Po raz pierwszy w programie festiwalu pojawią się przedstawienia dla dzieci i młodzieży. Małe Warszawskie Spotkania Teatralne to propozycja dla młodych widzów w wieku od kilku miesięcy do kilkunastu lat. Również dorośli nie będą zawiedzeni tą propozycją repertuarową, bo polski teatr dla dzieci nie jest artystycznym wyrzutkiem. O to przede wszystkim chodzi w tworzeniu tego nurtu festiwalowego – żeby nie spychać sztuki dla dzieci poza margines traktowanej poważnie praktyki artystycznej.

W ramach MWST pokazanych zostanie siedem spektakli różnorodnych formalnie, niekiedy naprawdę odważnych, dotykających rozmaitych problemów, również tych, które w teatrze dla dzieci pojawiają się nieczęsto. Kryterium doboru przedstawień było niebanalne budowanie relacji pomiędzy sceną a widownią, ciekawa forma artystyczna, chęć podejmowania dyskusji na ważne tematy, niepozostawanie obojętnym na problemy i wyzwania współczesności. „Dzień dobry, świnko” w reżyserii Ireneusza Maciejewskiego z Baja Pomorskiego w Toruniu to jeden z nielicznych polskich spektakli dla dzieci nienachalnie i mądrze dotykający tematyki gender. Barwna, rozegrana w technice lalek muppetowych opowieść o niełatwych i nieoczywistych relacjach międzyludzkich, przedstawiona jest w zabawny, choć niebanalny sposób. Z niezwykłym wyczuciem podchodzą do swoich widzów również twórcy „Jest królik na księżycu”, zrealizowanego przy współpracy Białostockiego Teatru Lalek i Vélo Théâtre – Apt z Francji. Spektakl staje się oniryczną podróżą do świata nocy, w którym oswajane są strachy – nie tylko te dziecięce – i, jak w rzadko którym przedstawieniu w tak niezwykły sposób realizowana jest katartyczna funkcja teatru. Oba przedstawienia przygotowane zostały z myślą o widzach nawet w wieku przedszkolnym.

Na Spotkaniach nie zabraknie także prezentacji wpisującej się w rozwijany od kilku lat w Polsce nurt teatru dla najnajmlodszych – dzieci od kilku miesięcy do trzech lat. Bardzo młoda grupa absolwentek białostockiego Wydziału Lalkarstwa, tworząca Teatr Poddańczy zaprezentuje spektakl „W szufladzie”, który z niezwykłą lekkością, stawiając na doznania sensoryczne i bliskie spotkanie widzów i aktorów, wprowadza dzieci do świata opowieści o czterech żywiołach. Na przeciwległym biegunie myślenia o widzach i scenie sytuuje się przedstawienie w reżyserii wybitnego twórcy teatru formy – François Lazaro, który w Teatrze Lalek „Banialuka” zrealizował spektakl dla młodzieży i dorosłych – „Król umiera”, o bardzo ciekawej plastycznej formie, nieprzeciętnie dobrze rozpisany na lalki i grę aktorów w planie żywym. Obok tego spektaklu, opartego na tekście wybitnego absurdysty Eugne’a Ionesco, po światową literaturę najwyższej klasy sięgnął także Teatr Figur Kraków tworząc w technice teatru cieni przedstawienie „Zapach słoni po deszczu”, na podstawie „Niewidzialnych miast” Italo Calvino.

Na Małych WST nie zabraknie również klasyki literatury dziecięcej przeczytanej we współczesny sposób – szczecińska „Pleciuga” pokaże wibrującą świetną energią aktorów i żywiołowym brzemieniem reggae i ska „Pippi Pończoszankę” Astrid Lindgren w reżyserii Konrada Dworakowskiego. Nonkonformizm Pippi, jej niekonwencjonalne pomysły i ogromna inteligencja bardzo ciekawie korespondują z charakterystyką innej bohaterki literatury dziecięcej – Pchły Szachrajki, stworzonej przez Jana Brzechwę. W przedstawieniu w reżyserii Łukasza Gajdzisa z Teatru Polskiego z Bydgoszczy, perypetie wrednej Pchły śmieszą widzów w każdym wieku. Reżyserzy obu spektakli bardzo ciekawie posługują się kodami kultury współczesnej – spektakle Dworakowskiego umiejętnie przemycają anarchizujące myślenie o świecie, natomiast Gajdzis naprawdę mądrze operuje wątkami popkulturowymi.

Na MWST zaprezentują się zarówno teatry repertuarowe, jak i alternatywne, sceny dramatyczne i lalkowe, z dużych i mniejszych miast. Repertuar MWST poszerzony został o rekomendacje warszawskie, czyli najbardziej interesujące spektakle dla młodych widzów grane w teatrach stołecznych. Tutaj również propozycje zarówno dla widzów najnajmłodszych – hit ostatnich sezonów, czyli „Tygryski” Teatru Lalka w reżyserii Agaty Biziuk, jak i dla nastolatków – budząca kontrowersje, choć doceniana przez młodzież i pedagogów „Noc Misia” Sceny Współczesnej Starej Prochoffni, w reżyserii Szymona Turkiewicza, a także propozycje z repertuaru Baja i Guliwera oraz „Alicja. Rozprawa 14/6” Teatru 21.

Obok spektakli, Małe WST tworzą wydarzenia z obszaru teorii i praktyki edukacji teatralnej. Warsztaty dla dzieci i rodziców przygotowane przez psychologów kreatywności – Dominikę i Karolinę Orłowskie, które poprowadzą je wspólnie z artystami związanymi ze sztuką dla dzieci i prezentującymi spektakle na MWST: reżyserem Łukaszem Gajdzisem, aktorami Agatą Butwiłowską i Piotrem Idziakiem oraz dramatopisarką Maliną Prześlugą. Na edukacji teatralnej skupi się również konferencja popularnonaukowa, organizowana pod hasłem: „Nieoczywistości teatru dla dzieci”, gdzie obok pedagogów, psychologów i edukatorów zabiorą głos artyści, m.in. Piotr Cieplak i Ewa Piotrowska.

Festiwalowi towarzyszyć będzie Polish Theatre For Children Showcase – organizowane po raz pierwszy w takiej formie spotkanie kuratorów, dyrektorów teatrów i festiwali oraz dziennikarzy i krytyków teatralnych z całego świata, którzy zaproszeni zostaną na pokazy spektakli i do wzięcia udziału w dyskusjach poświęconych polskiemu teatrowi dla dzieci. Goście wezmą także udział w panelu dotyczącym najnowszych sztuk dla dzieci i młodzieży, odbywającym się w Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, połączonym z pokazem prapremierowego „Najmniejszego balu świata” Maliny Prześlugi, w reżyserii Janusza Ryl-Krystianowskiego, poznańskiego Teatru Animacji.

Małe Warszawskie Spotkania Teatralne to przegląd najciekawszych spektakli minionych sezonów, tworzonych z myślą o młodszej publiczności oraz cykl wydarzeń otwartych na aktywny udział widzów, bez względu na ich wiek. To także okazja do zaprezentowania zagranicznej publiczności, polskiego teatru młodego widza w całej jego różnorodności oraz zaproszenie do dyskusji o twórczości teatralnej dla dzieci, jako ważnym elemencie polskiego teatru w ogóle.

Więcej na www.warszawskie.org !!! Zapraszam serdecznie. Mam przyjemność być kuratorem tego festiwalu.

 

 
%d blogerów lubi to: