Lato w Teatrze OPOLE, pokaz finałowy 30/08/2010

Opolski Teatr Lalki i Aktora: Lato w Teatrze – pokaz finałowy

Do dokumentacji LwT stworzyłam taki oto tekścik:

Opolskie Lato w Teatrze zakończone zostało przedstawieniem zatytułowanym Mam prawo, które jest opowieścią o prawach dziecka widzianych oczyma dzieci. Półgodzinny pokaz mieści w sobie kilka form – od teatru cieni, poprzez plan aktorski i maski, do włączenia w obręb spektaklu filmów przenikających się z akcją sceniczną. W przestrzeni gry znajduje się również zespół muzyczny (klawisze, trąbka, dzwonki chromatyczne, przeszkadzajki, wokale) grający na żywo muzykę do spektaklu, bo i sama muzyka staje się tutaj jednym z tematów.

Pokaz otwiera nagranie sondy na temat znajomości praw dziecka, przeprowadzonej wśród mieszkańców Opola – śmiech miesza się z rozgoryczeniem, bo odpowiedzi są często bardzo zabawne, ale brak znajomości tych praw lub lekceważący do nich stosunek, nie są niczym zabawnym. Taki też będzie cały pokaz – umiejętność dowcipnego spojrzenia na temat połączona jest z poważnym traktowaniem problemu łamania praw dziecka.

Część spektaklu przygotowana przez najmłodszą grupę aktorską rozgrywana jest w technice teatru cieni, wszystkie lalki zostały wykonane przez grupę plastyczną z projektów stworzonych przez uczestników warsztatów. Podczas pokazu mali animatorzy tłocznie zgromadzeni za parawanem wykreowali do dźwięków muzyki klasycznej świat obrazów z Brzydkiego kaczątka. Baśń przeczytana przez ich emocje i wyobrażenia na temat łamanych praw dziecka, ujęta została w kilka sprawnie animowanych scen. Powaga tematu i profesjonalnego podejścia zespołu, łączy się tutaj z radością zabawy formą i dowcipnym ujęciem niektórych wątków – np. jajko, z którego wykluło się Brzydkie kaczątko jest kwadratowe.

Cienie pełnią tutaj funkcję teatru w teatrze i stanowią przykład dla dalszych rozważań o problemie łamania praw dziecka w baśniach. Brzydkie kaczątko to nie jedyna baśniowa postać, która spotkała się ze złym traktowaniem, okazuje się, że nawet w „Shreku” nie przestrzega się praw dziecka. Dobitnie manifestują ten fakt postaci grające w kolejnej scenie, które przeprowadzają sąd nad literaturą dla dzieci. Z przymrużeniem oka, w formie kabaretowej pokazane zostają Kopciuszek i Calineczka. Te sceny swoją nadekspresyjnością gestów i gagów przypominają trochę film niemy. Autorzy spektaklu szybko jednak przypominają widzom o jak ważnych i niełatwych problemach chcą z nimi rozmawiać. Z anonimowego tłumu postaci w maskach, pędzących jak zabiegani przechodnie na ulicach wielkich miast, wyłania się samotne dziecko. Powraca teatr cieni, połączony z planem aktorskim – pokazana zostaje wzruszająca scena Dziewczynki z zapałkami. Skupiona, subtelna, malutka brunetka w kręgu światła wyznaczonym przez reflektor zapala kolejne zapałki – każda z nich symbolizuje jedno z jej marzeń wizualizowane na ekranie cieniowym. Proste potrzeby – jedzenia, ciepłego ubrania od razu łączą się z pragnieniem miłości, bliskości, spotkania z rodziną. Ostatnia wizja dziewczynki to przeniknięcie jawy i snu, ale i przekroczenie granicy życia i śmierci. Dziewczynka zbliża się do cieniowej postaci swojej babci i wchodzi do jej świata, sama stając się cieniem.

Takich Dziewczynek z zapałkami jest współcześnie bardzo wiele, młodzi ludzie sami stworzyli historię o ich rówieśniku, którego marzeniem jest gra na trąbce. Tym razem jednak okrucieństwo rodzi się wśród dzieci. Stworzony na warsztatach film jest opowieścią o dwunastoletnim chłopcu, który został odtrącony przez grupę rówieśniczą tylko dlatego, że miał niestandardowe marzenia. W kilku scenach pokazana zostaje jego wyjątkowość, ale i osobność – nikt nie podziela jego pasji. Chłopak jednak spełnia swoje marzenia – film przenika się z planem aktorskim, jakby z wyobraźni chłopca wchodzi na scenę kilkunastoletni trębacz – czyli on w przyszłości, gra melodię, której uczył się w dzieciństwie.

Pokaz, zrealizowany z dużą subtelnością i ciekawym, bliskim dzieciom, podejściem do tematu, kończy się wesołą, dynamiczną piosenką, której tekst i muzyka również powstały na warsztatach. Śpiewają ją wszyscy – bez względu na to, czy ich zadaniem było animowanie udka kurczaka, czy wcielenie w jednego z bohaterów baśni i wyjście na scenę solo – każdy zagrał tutaj główną rolę.

Atrakcje VII Warszawskiego Pałacu Teatralnego 19/05/2010

Już 7 czerwca startuje w Warszawie bardzo ciekawy festiwal organizowany przez Teatr Lalka, z pewnością wynagrodzi on dzieciom odwołane małe WST, choć jak wiadomo – dobrych spektakli dla dzieci nigdy za wiele!

Z pewnością wielką atrakcją tegorocznego Pałacu będzie polska premiera międzynarodowego projektu Janosik. Ja planuję się rozdwoić i być jednocześnie w Warszawie i Poznaniu (w tym samym czasie trwa Scena Prezentacji).

Tutaj kilka informacji na temat tego spektaklu od organizatorów:

Jánošík Janosik Jánošík

10 maja odbyła się w Nitrze (Słowacja) premiera czesko- polsko-słowackiego projektu teatralnego, zrealizowanego przez Divadlo Drak (Hradec Králové ), Teatr Lalka (Warszawa) i Stare divadlo Karola Spišáka (Nitra). Tematem projektu jest żywot i legenda Janosika, historycznego a zarazem mitycznego zbójnika ”równającego świat”, bohatera opowiadań i pieśni ludowych z terenu Podhala i Słowacji. Międzynarodowa inscenizacja „Jánošík Janosik Jánošík” jest sceniczną opowieścią złożoną ze scen i epizodów wziętych ze spektakli o Janosiku, zrealizowanych w trzech partnerskich teatrach wiosną 2010 r. Ta nowa struktura stanowi oryginalną jakość artystyczną łączącą trzy kultury, trzy języki i trzy konwencje teatralne w jedno spójne fabularnie widowisko.

Oto czeska wycieczka szkolna wędrująca śladami tatrzańskiego zbójnika przybywa do Janosikowego parku rozrywki, gdzie każdy może odnaleźć własną prawdę o Janosiku a jego legendarny żywot przeżyć jeszcze raz. Historia harnasia opowiedziana w krótkich sekwencjach – narodziny, chrzest, dzieciństwo, pasowanie na kapitana bandy, jego zbójeckie przygody i romanse – kończy się tragiczną śmiercią na haku. Jednocześnie poznajemy trzy współczesne wcielenia największego zbójnika Tatr. Jest nim sentymentalny stary profesor ( Václav Poul ), schodząca gwiazda rocka ( Łukasz Kos ) oraz błąkający się wśród żywych duch narodowego bohatera Słowacji ( Radovan Hudec).

Od lat 10. Czas trwania spektaklu 75 min.

Autorzy scenariuszy: Jakub Krofta, Michał Walczak, Jozef Mokoš

Reżyserzy: Jakub Krofta, Łukasz Kos, Ondrej Spišák

Muzycy: Jiří Vyšohlíd, Dominik Strycharski, Eugen Gnoth

Obsada.

Teatr Drak: Ivanka Bílková, Pavel Černík, Filip Huml, Jiří Kohout, Pavla Lustyková,

Václav Poul, Redy Vávra, Milan Ždárský

Teatr Lalka: Monika Babula, Grzegorz Feluś, Roman Holc, Łukasz Kos, Mariusz Laskowski,Andrzej Perzyna, Adam Świtała, Piotr Tworek

Staré Divadlo: Radovan Hudec, Lucia Korená, Rudo Kratochvil, Miloš Kusenda,

Alena Pajtinková Katarina Petrusová, Agáta Solčianska, Roman Valkovič,

Milan Vojtela

Spektakl zaprezentowany zostanie w Warszawie dwukrotnie w ramach

VII Warszawskiego Pałacu Teatralnego w dniu 7 czerwca 2010 r.

na MAŁEJ SCENIE TEATRU STUDIO ! GODZINY spektakli :18.00 i 20.30

Tutaj program całego pałacowego festiwalu:

Divadlo Drak

Teatr Lalka

Staré Divadlo Karola Spišaka

Jánošík Janosik Jánošík

czesko-polsko-słowacki projekt teatralny

autorzy: Jakub Krofta, Michał Walczak, Jozef Mokoš

scenografowie: Marek Zákostelecký, Adam Walny, Joanna Niemirska (kostiumy), Szilárd

Boráros

reżyserzy: Jakub Krofta, Łukasz Kos, Ondrej Spišák

muzycy: Jiří Vyšohlíd, Dominik Strycharski, Eugen Gnoth

W obsadzie:

Teatr Drak: Ivanka Bílková, Pavel Černík, Filip Huml, Jiří Kohout, Pavla Lustyková,

Václav Poul, Redy Vávra, Milan Ždárský

Teatr Lalka: Monika Babula, Grzegorz Feluś, Roman Holc, Łukasz Kos, Mariusz Laskowski,

Andrzej Perzyna, Adam Świtała (gitara, elektronika), Piotr Tworek

Staré Divadlo Radovan Hudec, Lucia Korená, Rudo Kratochvil, Miloš Kusenda,

Karola Spišaka: Alena Pajtinková / Katarina Petrusová, Agáta Solčianska,

Roman Valkovič, Milan Vojtela

Premiera 10 maja 2010 r. w Nitrze (Słowacja)

Dla widzów od lat 10.

Czas trwania spektaklu 80 min.

Spektakl powstał w ramach czesko- polsko-słowackiego projektu teatralnego, zrealizowanego przez Divadlo Drak (Hradec Králové), Teatr Lalka (Warszawa) i Stare divadlo Karola Spišáka (Nitra). Tematem projektu jest żywot i legenda Janosika, historycznego a zarazem mitycznego zbójnika ”równającego świat”, bohatera opowiadań i pieśni ludowych z terenu Podhala i Słowacji. Międzynarodowa inscenizacja „Jánošík Janosik Jánošík” jest sceniczną opowieścią złożoną ze scen i epizodów wziętych ze spektakli o Janosiku, zrealizowanych w trzech partnerskich teatrach wiosną 2010 r. Ta nowa struktura stanowi oryginalną jakość artystyczną łączącą trzy kultury, trzy języki i trzy konwencje teatralne w jedno spójne fabularnie widowisko.

Oto czeska wycieczka szkolna wędrująca śladami tatrzańskiego zbójnika przybywa do Janosikowego parku rozrywki, gdzie każdy może odnaleźć własną prawdę o Janosiku a jego legendarny żywot przeżyć jeszcze raz. Historia harnasia opowiedziana w krótkich sekwencjach – narodziny, chrzest, dzieciństwo, pasowanie na kapitana bandy, jego zbójeckie przygody i romanse – kończy się tragiczną śmiercią na haku. Jednocześnie poznajemy trzy współczesne wcielenia największego zbójnika Tatr. Jest nim sentymentalny stary profesor (Václav Poul), schodząca gwiazda rocka (Łukasz Kos) oraz błąkający się wśród żywych duch narodowego bohatera Słowacji (Radovan Hudec).

Staré Divadlo Karola Spišaka w Nitrze (Słowacja)

H.Ch. Andersen

Calineczka

(Palculienka)

libretto Ivan Martinka, Jana Šturdiková

dramaturgia Jana Šturdiková

reżyseria Ivan Martinka

scenografia i kostiumy Eva Farkašová

lalki Martina Fintorová

muzyka Andrej Kalinka

obsada:

Calineczka Lucia Korena

oraz

Katarína Petrusová, Rudo Kratochvíl, Marian Andrísek, Ivan Martinka (gość)

premiera 7 maja 2009

Dla widzów od lat 5.

Czas trwania spektaklu: 50 min.

Dominantą spektaklu jest lalka i jej animacja. Lalka w inscenizacji Ivana Martinki otrzymała status teatralnej postaci, co w dzisiejszym słowackim teatrze jest rzadkością. Reżyser komunikuje się z widownią stosując ekspresję środków pozasłownych. Historia małej dziewczynki Calineczki została zawarta w pozbawionej słów „wizualnej opowieści” opartej na animacji, muzyce i choreografii. Autorzy spektaklu przedstawili baśń Andersena jako poetycką, fantastyczną podróż Calineczki, która staje się dla niej drogą poznawania świata.

Ida Hledíková-Polívková, IS theatre.sk

Nagroda Grand Prix za najlepsze przedstawienie dla dzieci przyznana przez jury dziecięce na XVI Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek Spotkania

Nagroda główna za spektakl „Calineczka”

Nagroda dla Evy Farkašovej za scenografię

Nagroda Jana Wilkowskiego przyznana przez Związek Artystów Scen Polskich

na XVI Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek Spotkania w Toruniu

Grupa Coincidentia

Murdas. Bajka

według opowiadania Stanisława Lema „Bajka o Królu Murdasie”

teksty piosenek: Aneta Wróbel, Adam Wojtyszko

reżyseria Paweł Aigner

scenografia Pavel Hubička

muzyka Robert Jurćo

asystent reżysera Robert Jarosz

obsada:

Król Murdas Paweł Chomczyk

Błazen Dagmara Sowa

Mędrzec Robert Jurćo

premiera 1 września 2007

spektakl powstał w koprodukcji z Białostockim Teatrem Lalek

Dla widzów od lat 10.

…Wybiła godzina ścina się rodzina…

…po dobrym królu Heliksandrze wstąpił na tron jego syn MURDAS… samotny, zapatrzony w siebie, wietrzący wszędzie spisek, pyszny, żądny władzy, tchórzliwy… dążył do władzy absolutnej, aby nikt i nic nie mogło zagrozić jego majestatowi… jego JA rozrosło się na całe państwo… był wszędzie jednocześnie… nikt i nic nie mogło zagrozić jego majestatowi … nikt i nic oprócz jego JA …samotnego, zapatrzonego w siebie, wietrzącego wszędzie spisek, pysznego, żądnego władzy, tchórzliwego…

www.grupacoincidentia.pl

Spisek w rozkwicie, siatka podejrzeń, zapętlone fakty i omamy? Od czegóż są folie, szelestem budzące panikę i kłęby kabli. Rozpinane – w trakcie spektaklu – metr po metrze, podwieszane pod sufitem, świetnie ilustrują fobie króla i pogłębiającą się paranoję. Scenografia Pavla Hubički odwołuje się do plastycznego teatru. W przypadku “Murdasa” kontekst państwa podejrzeń buduje cała familia rozmaitych przedmiotów, które w pewnym momencie też jasno wskazują, jak – marnie – skończy opętany władca.(…) W spektaklu plotą się rozmaite gatunki sceniczne. Ma klimat burleski, kabaretu spod znaku czarnego humoru.

Monika Żmijewska „Gazeta Wyborcza”

Nagroda za kreację aktorską dla Pawła Chomczyka na XXI Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Walizka w Łomży (2008)

Nagroda dla Roberta Jurćo za wykonanie muzyki do spektaklu na 24 Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu (2009)

Grand Prix nagroda prezydenta miasta Poznania dla Pawła Chomczyka za rolę Króla Murdasa

Nagroda aktorska dla Pawła Chomczyka za rolę Króla Murdasa

Nagroda aktorska dla Dagmary Sowy za rolę Błazna

Nagroda dla Roberta Jurćo za zagranie muzyki i muzykę w spektaklu „Murdas. Bajka”

na IV Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Współczesnych dla Dzieci i Młodzieży Kon – teksty w Poznaniu (2009)

Nagroda jury młodzieżowego dla Pavla Hubički za scenografię do spektaklu”Murdas Bajka” na IV Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Współczesnych Kon –teksty w Poznaniu (2009)

Fundacja Otwarty Teatr

Katarzyna Kotowska

Okno

w scenariuszu wykorzystano motywy z „Poczty” Rabindranata Tagore

oraz fragmenty wypowiedzi dzieci

reżyseria Roman Holc

scenografia Katarzyna Kotowska

muzyka Łukasz Chmiel

obsada:

Beata Perzyna, Roman Holc

oraz Aneta Dylęgowska, Agnieszka Gryszkiewicz, Zeinab Hashmat, Jan Hilcher,

Aleksandra Iwanowska, Anna Iwanowska, Klaudia Jadczak, Marcin Kaim,

Karolina Kamrowska, Karolina Klim, Agnieszka Klimowska, Julia Koziorek,

Piotr Krzesiński, Kamil Lewandowski, Marcin Olszewski, Katarzyna Pakulska,

Agnieszka Popiel, Paulina Siemikowska, Joanna Tobjasz, Patryk Tobjasz,

Kamil Zajkowski, Renata Zemczak

premiera 10 maja 2009 w Teatrze Lalka

Dla widzów od lat 10

Czas trwania spektaklu: 60 min.

„Okno” powstawało na warsztatach i próbach prowadzonych systematycznie przez ostatni rok z wychowankami domów dziecka i innych placówek opiekuńczych.

Historia, która opowiadamy, mogła się wydarzyć w każdym mieście. Czy umiemy odróżniać wartości prawdziwe od pozornych? Czy dajemy się zwieść chęci osiągnięcia sukcesu, odpychając innych? Czy Burmistrz, chcąc przypodobać się Niezwykłemu Gościowi, słusznie uważa się za lepszego od Żebraka i Dziwnej Sprzątaczki? Czy uważnie przyglądamy się napotykanym ludziom i czy potrafimy w zwykłym człowieku rozpoznać Oczekiwanego Gościa?

Katarzyna Kotowska, www.teatrlalka.waw.pl

Białostocki Teatr Lalek

Jest królik na księżycu

spektakl przygotowany we współpracy z Vélo Théâtre – Apt (Francja)

koncepcja, scenariusz i realizacja spektaklu

Tania Castaing, Francesca Bettini, Charlot Lemoine

współpraca Maria Żynel

przekład Marek Waszkiel

obsada:

Strach Alicja Bach

Alfred, zwany też Rybakiem Iwona Szczęsna

Thomas Snout Zbigniew Litwińczuk

Momo, odbicie Snouta, jego cień Krzysztof Pilat

premiera 19 maja 2007

Dla widzów od lat 4.

Czas trwania spektaklu: 70 min.

Spektakl zrealizowany ze wsparciem Ambasady Francji w Polsce

Dawno, dawno temu, pewnej mrocznej nocy narodził się Thomas Snout. Od tamtej pory kolekcjonuje noce, chwytając je gołymi rękami, co nie jest łatwym zadaniem, ponieważ ciemność jest czarna, brudzi i zostawia plamy. Zajęcie to jest także niebezpieczne, gdyż – podobnie jak ryby w morzu – w mrokach nocy żyją przeróżne strachy.

Przez lata Thomas Snout zgromadził 3845 nocy, większych i mniejszych, rozświetlonych księżycem bądź bezksiężycowych, rozgwieżdżonych i pozbawionych gwiazd, swych własnych nocy, nocy należących do innych oraz mu wypożyczonych…

Spektakl przeznaczony jest dla najmłodszych widzów. Jego twórcy z niezwykłą troską o delikatność i wrażliwość psychiki dziecka starają się oswoić je z problemem strachu, ciemnością i tajemnicą nocy.

Taka dziwaczna bajka to wyzwanie zarówno dla aktorów, jak i widzów przyzwyczajonych do prostych, gładkich fabułek. W sposób zabawny próbuje zmierzyć się z tematem wcale niezabawnym: dziecięcymi lękami, które bywają lekceważone. Surrealistyczna układanka i rekonstrukcja w wykonaniu pana Snauta ma głębszy sens: jest wstępem do porządkowania świata i oswajania tego, co niemiłe. A to najlepszy sposób na lęki: nieprzyjemne oswojone staje się wszak mniej nieprzyjemne.

Monika Żmijewska, „Gazeta Wyborcza”, 21.05.2007

Nagroda ”Worek na kota” przyznana przez jury festiwalowego

Wyróżnienie jury dziecięcego za spektakl „Jest królik na księżycu”

na XII Międzynarodowym Festiwalu Teatrów dla Dzieci i Młodzieży „KORCZAK 2008”

Nagroda za spektakl „Jest królik na księżycu”

na 24 Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu (2009)

Teatr Baj Pomorski

Tadeusz Słobodzianek

Jaskółeczka

reżyseria Zbigniew Lisowski

scenografia Pavel Hubička

muzyka Piotr Nazaruk

teksty piosenek Wojciech Szelachowski

choreografia Władysław Janicki

obsada:

Jutrzenka, Jaskółeczka Edyta Łukaszewicz-Lisowska

Czas Jacek Pysiak

Wiatr, Kot Mariusz Wójtowicz

Gracja Eufrozyna (Radosna) Marta Parfieniuk-Białowicz

Gracja Talia (Kwitnąca) Edyta Soboczyńska

Gracja Aglaja (Jaśniejąca) Dominika Miękus

Zegar Anna K.Chudek

Ojciec Jaskółeczki Barbara Rogalska

Słowik Piotr B. Dąbrowski

Krowa Agnieszka Niezgoda

Sowa, Żmija Grażyna Rutkowska-Kusa

Papuga Andrzej Korkuz

Gołąb Krzysztof Grzęda

Premiera: 21 listopada 2009

Premiera zrealizowana w ramach projektu „Latający Festiwal – Rodzina i dziecko we współczesnej Europie” przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej.

Spektakl dla dzieci od lat 8.

Czas trwania spektaklu 75 min.

Współczesna bajka Tadeusza Słobodzianka powstała z inspiracji argentyńską baśnią o miłości niemożliwej, która nieoczekiwanie połączyła istoty będące w naturze wrogami – jaskółkę i kota. Wiatr opowiada te historię Jutrzence, którą kocha, i jej ojcu, Czasowi, który nie akceptuje ich miłości. Spór o miłość i jej prawa przekształca się w inscenizację opowieści o jaskółce i kocie. Czy rzeczywiście taka miłość jest możliwa? Metaforą skomplikowanych relacji uczuciowych, niejednoznacznej oceny zachowań bohaterów jest konstrukcja świata scenicznego jako labiryntu. W przedstawieniu plan aktorski współistnieje z planem lalkowym i inspirowaną surrealizmem plastyką teatralną. Jaskółeczka stawia młodym widzom współczesne pytania o porządek świata, prawa natury i prawa uczuć, o zasady oceniania innych, sprzyja refleksji na temat granic i wolności wyboru.

Jednym z największych atutów toruńskiego spektaklu jest scenografia Pavla Hubički, który w budowaniu przestrzeni sięgnął do konwencji surrealistycznej, inspirując się przede wszystkim twórczością Salvatore Dalego. Sposób rozwiązań scenograficznych na pewno zmienia optykę spojrzenia na te poetycka opowieść, dodaje jej znaczeń i symbolicznych treści. Dostarcza widzom niezapomnianych wrażeń estetycznych.

Wiesław Kowalski, www.teatr.dlawas.com

Opolski Teatr Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki

Marta Guśniowska

O mniejszych braciszkach św. Franciszka

reżyseria Petr Nosálek

scenografia Eva Farkašová

muzyka Piotr Krzysztof Klimek

obsada:

Żmija, Krowa, Kaczka, Mucha, Krecik, Wieśniaczka, Maryja Anna Jarota

Kaczka, Kura, Mucha, Św. Klara Dorota Nowak

Św. Franciszek, Pies Krzysztof Jarota

Św. Franciszek, Osioł, Wieśniak II Andrzej Mikosza

Sułtan, Wilk, Kret, Komar, Kaczka, Kozioł, Wieśniak I Tomasz Szczygielski

prapremiera 8 lutego 2009 r.

Dla widzów od lat 5.

Czas trwania spektaklu: 55 min.

Urocza, pełna humoru sztuka Marty Guśniowskiej opowiada o przygodach św. Franciszka, który wędrując po świecie uczy jak być dobrym i szczęśliwym. Św. Franciszek naśladując Chrystusa w jego ubóstwie i miłosierdziu, godzi zwaśnionych, pociesza smutnych i rozbawia ponurych.

http://czasdzieci.pl/

Jej tekst to znakomicie napisana, mądra i pełna błyskotliwego humoru opowieść skrojona na miarę małego i dużego widza. Franciszek potrafi zaprzyjaźnić się z pożerającym wszystkich Wilkiem, nauczyć radości z latania gderliwe Kaczki, pogodzić kłócącego się z Wieśniakiem Osła czy w końcu polubić nawet natrętne, bzyczące Muchy i boleśnie gryzącego Komara. Wie, że wszystkie Boże stworzenia potrzebne są na świecie i składają się na jego piękno.

Aleksandra Konopko, „Gazeta Wyborcza”

Zarówno tekst Guśniowskiej, jak i reżyseria Nosálka pozbawione są zbędnego kaznodziejstwa i nudnego moralizatorstwa, a idea franciszkanizmu w prosty i bardzo humorystyczny sposób została przełożona na język sześciolatka.

Monika Leonowicz, www.e-teatr.pl

Nagroda za spektakl „O mniejszych braciszkach św. Franciszka”

Nagroda dla Petra Nosálka za reżyserię

Nagroda dla Piotra Krzysztofa Klimka za muzykę

Nagroda dla Evy Farkašovej za scenografię

Wyróżnienie aktorskie dla Tomasza Szczygielskiego za role w przedstawieniu

na 24 Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu (2009)

Wyróżnienie dla Marty Guśniowskiej za tekst

Wyróżnienie dla Evy Farkašovej za scenografię

Wyróżnienie dla Tomasza Szczygielskiego za grę aktorską

w XV Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej

Dyplom Specjalny za rozegranie spektaklu w założeniu retrospektywnym oraz za umiejętność nawiązania interakcji z najmłodszymi widzami

na 4. Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Współczesnych dla Dzieci i Młodzieży KON-TEKSTY w Poznaniu (2009)

Teatr Lalka

Janosik. Naprawdę prawdziwa historia

reżyseria Łukasz Kos

scenografia Adam Walny

kostiumy Joanna Niemirska

muzyka Dominik Strycharski

choreografia Jarosław Staniek

asystent reżysera Mirosława Płońska-Bartsch

obsada:

Łowca Mariusz Laskowski

Janosik Łukasz Kos

Murgrabia Piotr Tworek

Biskup Andrzej Perzyna

Ciupaga Monika Babula

Barany Monika Babula, Grzegorz Feluś, Roman Holc, Andrzej Perzyna, Piotr Tworek

Chrystus Roman Holc

Niedźwiedź Piotr Tworek

Zbóje Grzegorz Feluś, Roman Holc, Andrzej Perzyna, Piotr Tworek

premiera 25 marca 2010

Dla widzów od lat 10.

Czas trwania spektaklu 75 min.

„Janosik. Naprawdę prawdziwa historia” w Teatrze Lalka w Warszawie to wariacja opowieści o słynnym rozbójniku, który odbierał bogatym i rozdawał biednym, napisana przez Michała Walczaka. (…) Odwieczna walka dobra ze złem ukazana jest właśnie w potyczkach zbójów z ogólnie szanowanymi panami, którzy twardą ręką rządzą ciemnym ludem. Dzięki takiemu zderzeniu okazuje się, że dobro wcale nie jest domeną tych, którzy w obiegowej opinii uchodzą za nieskazitelnych i szanowanych obywateli. Nawet dobrotliwy Pan Jezus, patrząc na ich postępowanie, ucieka z krzyża. Odchodzenie od schematów zdaje się największym atutem tego spektaklu. Szczególnie dla młodych widzów staje się on szkołą krytycznego patrzenia na rzeczywistość.

Paweł Sztarbowski, www.emetro.pl

„Janosik” Walczaka i Kosa jest dwuznaczny, łobuzerski i niepedagogiczny. To także bezpretensjonalna konfrontacja peerelowskiej wersji mitu o tatrzańskim zbójniku z popkulturowym wyobrażeniem superbohatera. Nie ma zmiłuj. Dziś na tamtego „Janosika” patrzymy okiem wielbicieli „Shreka” i „Twin Peaks”. Dlatego to nie jest już ta sama historia. I co się dziwić, że Walczak napisał swoją wersję jego przygód tak jak w Hollywood piszą scenariusze filmy typu „crossover”, czyli krzyżówek gatunkowych. Oto zderzamy ze sobą dwa światy i mity, doprowadzamy do pojedynku superbohaterów albo superpotworów: Freddy Krueger kontra Janson, Alien vs. Predator.

Łukasz Drewniak „Dziennik”, z dnia 26.04.2010

MiędzynarodowyFestiwalSztukiLalkarskiej też dla dzieci 16/05/2010

Już w przyszłą środę startuje najważniejszy festiwal lalkowy w Polsce!!! Teatr Lalek Banialuka im. Jerzego Zitzmana zaprasza do Bielska-Białej na kilkadziesiąt spektakli granych przez teatry z całego świata!!! Również tak egzotyczne jak z Hongkongu i Izraela, czyli historyczny teatr cieni oraz genialna szkoła lalkarstwa!

Dla dzieci m.in. świetny spektakl czeskiego Teatru Minor “Z Księgi Dżungli”;  znakomite, odwiedzające wszystkie polskie festiwale – “Kino Palace” ze stołecznego Teatru Lalka, o którym już nieraz mieliście okazję czytać na moim blogu; zabawne i intrygujące warsztatowo “Rękodzieło artystyczne” Teatru Figur Kraków; ciesząca się ogromną popularnością słowacka “Calineczka”; czy nieznana mi jeszcze “Cuttlas, anatomia kowboja” z Hiszpanii.

Będzie z pewnością ciekawie, różnorodnie, we wspaniałej atmosferze, która nigdzie nie jest tak niezwykła jak właśnie na tym festiwalu! Jeśli już znajdziecie się w Bielsku, koniecznie musicie poszwędać się po tajemniczych uliczkach tego miasta, odszukać Muzeum Literatury (gwarantuję niezapomnianie, wręcz magiczne przeżycia), wypić herbatę z konfiturą różaną w którejś z uroczych kawiarni na Starym Rynku (nie zrażajcie się okropnymi fontannami!!), no i wyruszcie w góry!!!

Program festiwalu i wszystkie ważne informacje na jego temat znajdziecie tutaj.

Rzućcie okiem również na rozmowę z Panią Dyrektor – Lucyną Kozień. A w zakładce FILMY premiera świeżutkiego trailera zapowiadającego to jedyne w swoim rodzaju wydarzenie!!!

:DANISH+ 26/04/2010

Już się doczekać nie mogę :D
Wybieram się bowiem do Danii, konkretnie do Arhus (drugie co do wielkości miasto w Danii, po Kopenhadze), gdzie w siedzibie świetnego teatru Gruppo 38, odbędzie się showcase DANISH PERFORMING ART FOR CHILDREN AND YOUNG PEOPLE połączony z konferencją poświęconą twórczości dla dzieci i młodzieży nie tylko w Danii. Niezwykle istotne wydaje mi się mocne akcentowanie przez organizatorów wydarzenia kwestii teatru tańca dla dzieci, która w Polsce prawie nie istnieje, a w Danii rozwija się w niezwykle interesujący sposób.
Głównym kryterium doboru spektakli ujętych w showcase była ich WYSOKA JAKOŚĆ ARTYSTYCZNA. Bardzo cenię sobie to duńskie podejście do teatru dla dzieci, ich postrzeganie tej dziedziny jako niezwykle ważnej, o której poziom na prawdę się troszczą. Nie ukrywam, że bardzo istotne jest dla mnie też właśnie to akcentowanie wartości artystycznych spektakli dla dzieci, pojmowanie ich w kategoriach wysokoartystycznych, bez obciążania bolesną dydaktyką. Ta ostatnia – oczywiście! – jest niezwykle istotna, ale nie może stać na pierwszym miejscu i być głównym wyznacznikiem praktyki artystycznej kierowanej do dzieci, gdyż wtedy właśnie pełnoprawnym stanie się wyrzucanie tej twórczości poza ramy sztuki.

Zapraszam do zaglądania na stronę :DANISH+
Do przeczytania po powrocie!!!

Opole, najnaje i dramaturdzy 21/10/2009

Również wczoraj niezwykle ważne spotkanie poświęcone teatrowi oraz dramaturgii (sic!) dla najnajmłodszych.

W programie omówienie najnowszego numeru “Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży”, o którym moich kilka słów znajdziecie tu. Ponadto gadanina i prezentacje nagrań spektakli dla najnajmłodszych, a gadali:

Tadeusz Pajdała, Lucyna Winkel, Liliana Bardijewska, Marta Guśniowska, Agata Biziuk oraz ja. Całość ogarniał Zbigniew Rudziński z Centrum Sztuki Dziecka, natomiast przygotował spotkanie Zbigniew Bitka – kierownik literacki Teatru Lalki i Aktora w Opolu. Rzecz działa się na Uniwersytecie Opolskim i tu – wielkie zaskoczenie – choć o teatrze dla tak małych rozmawialiśmy! Przyszła masa studentów zainteresowanych tematem!!! Miłe zaskoczenie :)

Były również czytania 2 sztuk… tzn. dramatów ;)

“Pod-Grzybka” Marty Guśniowskiej (to nie dla najnajów, ale całkiem miłe) oraz “Bajki o trzech liściach” Liliany Bardijewskiej – czyli Panie Panowie!!! – pierwszego tekstu dramatycznego napisanego z myślą o dzieciach poniżej trzeciego roku życia.

Trochę zabrakło czasu na dyskusję, ale to my – prelegenci – zbyt się rozgadaliśmy. Sądzę jednak, że niedosyt zainspiruje do dalszego gadania, a może i do tworzenia. Z wiadomości z ostatniej chwili – w Łodzi zapowiada się rewolucja na obszarze teatru dla najnajmłodszych, ja zaczynam już kibicować poszukiwaniom pewnej aktorki i mamy, która chciałaby rozpocząć tam tworzenie przedstawień tego nurtu, do tego w szczecińskiej “Pleciudze” mocno się przygotowują do rozkręcenia sceny dla najnajów, zapowiadają się też ciekawostki w warszawskim Baju… sprawa cieszy bardzo.

TEATR LALEK NIE TYLKO DLA DZIECI 05/10/2009

Już jakiś czas temu na półki księgarni, empików i innych miejsc, w których można kupić gazety teatralne, trafił najnowszy numer kwartalnika “Teatr Lalek” (nr 2/97/2009). Naprawdę dobry numer!!!

Oczywiście wciąż odżegnując się od utożsamiania teatru lalek tylko z teatrem dla dzieci, zachęcam do przeczytania całego numeru, bo w nim naprawdę sporo o dobrym teatrze formy dla dorosłych.

No ale mi chodzi przecież o teatr dla dzieci, co zatem w tej materii w najnowszym “Teatrze Lalek”???

Z pewnością artykuł Oli Konopko poświęcony pierwszemu spektaklowi Leszka Mądzika przygotowanemu z myślą o dziecięcej publiczności – “Blask” zrealizowany ze świetnym zespołem aktorskim Wrocławskiego Teatru Lalek (bo zespół cudowny, kwestię komercyjnych działań dyrektora teatru tym razem przemilczę). A “Blask” już dziś i to dwa razy w Poznaniu, w ramach Jesiennego Finału Biennale Sztuki dla Dziecka. Przewidziane jest również spotkanie z reżyserem. Okazja niezwykła, a tekst Oli naprawdę ciekawy!

Obok tego tekst Łukasza Rudzińskiego (Konopko i Rudziński jako ciekawy duet recenzencki również na stronach “Teatru Lalek”!). Łukasz pisze o “Koralinie” gdańskiej “Miniatury”. Fotosy ze spektaklu trochę przerażają, ale recenzja Łukasza nie odstrasza, lecz zachęca do zobaczenia spektaklu. Jak zwykle w recenzjach tego krytyka sporo rzetelności, zagłębienia się w temat i analizy formalnej spektaklu, mało emocji. “Koralina” to podobno pierwszy od wielu lat spektakl w “Miniaturze” naprawdę wart uwagi widzów… przekonajcie się sami.

W dziale FESTIWALE relacje z:

Międzynarodowego Festiwalu Solistów Lalkarzy autorstwa Haliny Waszkiel

(bardzo ciekawie napisany tekst, nie będący zwykłą relacją próbującą uchwycić wszystko i nic, lecz problematyzujący temat, no i kilka słów o spektaklach dla dzieci też się znalazło)

Eurofestu 2009 autorstwa Lucyny Kozień

(czy wypada mi komentować wspaniałą, nieocenioną Panią Redaktor “Teatru Lalek”??? przeczytajcie sami, bo Eurofest to wydarzenie wyjątkowe, jakiego nie spotkacie nigdzie indziej w Polsce)

Festiwalu Cieni w Krakowie autorstwa Doroty Dardzińskiej

(świetna inicjatywa, naprawdę ogromny szacunek dla pomysłodawców festiwalu – Teatr Groteska!!! Może poziom pierwszej edycji festiwalu pozostawiał wiele do życzenia, ale dzieje się dzieje w teatrze formy, pokazuje się sporo. Tutaj polecam również artykuł otwierający ten numer “Teatru Lalek”, autorstwa profesora Henryka Jurkowskiego poświęcony kulturowym funkcjom teatru cieni)

Festiwalu “Katowice Dzieciom” autorstwa Liliany Bardijewskiej

(no to jak najbardziej o spektaklach dla dzieci – tych ciekawych i tych nieudanych, kilka bardzo trafnych refleksji, no i autorka to przecież bajkopisarka!)

To tyle o festiwalach.

W materii twórczości dla dzieci bardzo bardzo bardzo ważny tekst poświęcony przenoszeniu na scenę tekstów Liliany Bardijewskiej, autorką tekstu jest z pewnością znawca tej literatury i jej inscenizacji, kierownik literacki Teatru Animacji – Katarzyna Grajewska.

No i cóż… też mój tekst, druga część pisania o teatrze dla najnajmłodszych.

Czytajcie, bo to mocny numer, a dzięki różnorodności stylistyki, wieku, doświadczenia autorów, naprawdę ciekawy. Czyta się jednym tchem.

POLECAM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

O “Teatrze Lalek” więcej tu.

Pierwsza taka wieczerza 25/09/2009

Intrygujące, choć budzi wątpliwości. Tak zatem pod rozwagę. Autorem zdjęć jest Rauf Mamedov. Zdjęcie w większym rozmiarze znajdziecie tu.

Oczywiście nie planuję wrzucać teatrów dla dzieci z twórczością osób z niepełnosprawnością do jednego wora. Ten obraz rodzi wiele pytań, a kontakt z nim kształtuje skrajne emocje – od zachwytu po zażenowanie.

Nie ukrywam – sztuka osób marginalizowanych przez społeczeństwo zawsze budzi we mnie sporo zainteresowania, a czasem nawet emocji. Było tak z pewnością w przypadku spektaklu “Alicja. Rozprawa 14/06″ Teatru 21.  Jeśli tylko wypatrzycie gdzieś spektakle tej grupy – wybierzcie się koniecznie. O wspomnianym spektaklu możecie poczytać na moim blogu tutaj. Natomiast jeśli macie ochotę dowiedzieć się czegoś więcej o zjawisku integracji przez teatr, to zapraszam do przeczytania tego teksu.

Poniżej do pooglądania i też na temat: