Świat Garmanna – premiera w warszawskim Baju 30/09/2010

Już jutro, 1 października premiera prasowa najnowszego spektaklu teatru Baj – “Świat Garmanna” na podstawie i z inspiracji książkami współczesnego norweskiego grafika i pisarza Stiana Hole.

Po przedstawieniu spotkanie z twórcami spektaklu, a także ze Stianem Hole!!!

This slideshow requires JavaScript.

Spektakl powstał w ramach polsko-norweskiego projektu “Dziecko – teatr – świat. Ponad barierami”, dzięki wsparciu udzielonemu przez Islandię, Liechtenstein oraz Norwegię poprzez dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego  Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego. Teatr Baj z Warszawy podjął współpracę z Grusomhetens Teater z Oslo.

Projekt skierowany jest do rówieśników Garmana – bohatera książek norweskiego autora – dzieci w Warszawie i Oslo.  Podstawą dla projektu stało się przekonanie, że teatr może pomagać dzieciom w określaniu ich miejsca w świecie i stanowi bezpieczne medium, które wspiera poszukiwania odpowiedzi na najtrudniejsze pytania dzieciństwa.

Barwny świat książek Staina Hole to połączenie przestrzeni wyobraźni dziecięcej, dziecięcego spojrzenia na otaczającą rzeczywistość, z pozoru prostą, ale wnikającą głęboko w psychikę dziecka narracją.  Wystarczy spojrzeć na kilka ilustracji do tych niezwykłych książek, żeby przekonać się, iż kryją one w sobie wiele niepokoju, tajemniczości, ale i ogromnego piękna dziecięcych wyobrażeń, marzeń i lęków.

Spektakl oddaje atmosferę książek Stiana Hole, bliski jest mu w warstwie estetycznej, w podejściu do grafiki i kreacji bohaterów, proste teksty zyskały jednak ciekawy rys dramaturgiczny, zostały w niektórych miejscach przycięte, gdzie indziej rozbudowane, zyskując ciekawą dynamikę dramaturgiczną. To spektakl niezwykle poetycki, zaczarowany i czarujący. Ciekawie eksperymentatorski, ale i oparty na dobrym rzemiośle aktorskim. Ja po próbie jestem zauroczona, mam nadzieję, że widzowie będą również zauroczeni po premierze :)

Z programu do spektaklu: “Celem, jaki sobie postawili twórcy spektaklu, jest stworzenie płaszczyzny porozumienia poza i ponad słowami między sceną a widownią. przyznają wyższość obrazowi nad słowem. Szukają wspólnoty doświadczeń między przeżyciami scenicznego bohatera a przeżyciami widzów – jego rówieśników. Spektakl jest próbą rozmowy z widzem, zachęcenia go do stawiania ważnych, trudnych pytań i szukania na nie odpowiedzi. Dialog, ze światem, oswajanie poprzez poznawanie, pomaga uwalniać się od lęków oraz barier, jakie w nas rosną w zetknięciu z rzeczywistością.”

Spektakl wyreżyserowała Ewa Piotrowska, projekt kostiumów i rekwizytów: Anna Chadaj, scenografia: Sylwester Łuczak, muzyka: Filip Sande (NO), animacje komputerowe: Ewa Łuczak, choreografia: Kjersti Engebrigsten (NO); obsada: Garmann – Kamil Król (PWST), Hanne – Natalia Kiser, Johanne – Magdalena Dąbrowska, Roy – Andrzej Bocian, Pan Znaczek – Jan Plewako, osada-animacje: Mama – Aneta Płuszka, Tata – Piotr Michalski, Ciotka Augusta – Elżbieta Bielińska, Ciotka Borghild – Hanna Kinder-Kiss, Coitka Ruth – Henryka Korzycka, nagranie i montaż muzyki: Wojciech Błażejczyk.

Więcej na stronie Teatru Baj.

Zachęcam też do obejrzenie wykładu otwartego Stiana Hole na gdańskiej ASP.

Z pewnością warto też zajrzeć na stronę Sylwestra Łuczaka, który stworzył bardzo nietypową i bardzo multimedialną przestrzeń sceniczną, w której użyte zostały wizualizacje Ewy Łuczak.

Theatre for the very young – a new challenge for puppet theatre in the field of contemporary art

Festiwal Prapremier również dla dzieci 17/09/2010

Zapraszam serdecznie na pierwszy w historii festiwalu spektakl prapremierowy dla dzieci!!! W tym roku Paweł Łysak – dyrektor Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy zdecydował się posłuchać podszeptów i zaprosić do mojego rodzinnego miasta również spektakl dla dzieci.

10 października 2010 roku będzie można obejrzeć “Janosika” z warszawskiego Teatru Lalka (oj chyba za wiele prapremier teatru lalek w Bydgoszczy też nie bywało!) w reżyserii Łukasza Kosa, na podstawie tekstu Michała Walczaka.

Będzie okazja nie tylko do obejrzenie spektaklu, ale również pogadania o nim. Zapraszam serdecznie na panel dyskusyjny, będący połączeniem spotkania z twórcami z promocją najnowszego 30. Zeszytu “Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży”, w którym m.in. opublikowany został “Janosik”. Panel JAK PISZE SIĘ DLA DZIECI?. To po spektaklu! A przed spektaklemWARSZTATY DRAMATOPISARSKIE dla dzieci!!! Poprowadzi je bardzo zdolna, młoda, zwariowana językowo dramatopisarka – Malina Prześluga i pewna zwariowana na punkcie teatru dla dzieci osoba. Zapraszam!!

Tutaj znajdziecie recenzje “Janosika” – to spektakl wart zobaczenia! Jest szalony i z pewnością nienudny.

Szybki przegląd prasy 17/09/2010

Moi Drodzy… ponieważ na moim blogu ostatnio się tekstów o teatrze dla dzieci nie naczytacie, to postanowiłam wrzucić trochę linków do recenzji o spektaklach dla dzieci. Oczywiście obiecuję poprawę! Nowy sezon już ruszył a ja z małym opóźnieniem też ruszę. Z zapowiedzi: pojawi się tekst z festiwalu w Bielsku-Białej, z najnajów na Malcie, z moich japońskich wojaży oraz z premiery przygotowanej przez Centrum Sztuki Dziecka . Już wkrótce, a teraz trochę do poczytania:

Stefan Drajewski pisze o dwóch najnowszych poznańskich spektaklach – jeden dla najnajów, który sobie bardzo cenię, drugi – na podstawie niełatwej dramaturgii P. Dorina, w reżyserii Jerzego Moszkowicza:

Stefan Drajewski, Dotknąć rzeczywistości

Tutaj dalej najnajowo, choć w recenzji kryje się trochę nieprawdziwych informacji, jak chociażby ta, że mało jest na świecie produkcji dla dzieci w tym wieku (uwierzcie mi są ich już setki!!!, a i w Polsce zaczyna się dziać coraz lepiej o czym niebawem recenzencko Wam doniosę), to uważam, że warto przeczytać ten tekst jako opis zjawiska i reakcji na nie:

Monika Gapińska, Pampersiaki oczarowane

Najnaje po raz drugi! Tekst o najnowszej premierze Białostockiego Teatru Lalek. Spektakl “Brzuchatek” na podstawie tekstu Marty Guśniowskiej wyreżyserował białostocki aktor – Ryszard Doliński. I tylko uwaga na marginesie tekstu: to nie pierwszy spektakl dla dzieci poniżej trzeciego roku życia wyprodukowany w Białymstoku, muszę przypomnieć “W szufladzie” Teatru Poddańczego, w reż. Honoraty Mierzejewskiej-Mikoszy, no i wspomnieć o tym, że wywodzący się z białostockiego Wydziału Lalkarstwa, młody reżyser związany z tym miastem – Robert Jarosz, przygotował w Poznaniu “Układankę”, która również była pokazywana w Białymstoku z inicjatywy Teatru Poddańczego podczas Akademii Bobasa w 2009 roku. A teatr dla najnajmłodszych wymyślił Zbigniew Rudziński w Centrum Sztuki Dziecka, bo to polska nazwa dla nurtu teatru nazywanego w języku angielskim “theatre for the very young” lub “theatre for babies” i jego korzenie sięgają do włoskiego teatru La Baracca, choć trzeba przyznać, że Skandynawowie radzą sobie od lat na tym obszarze świetnie!

Marta Żmijewska, Strach ściska gardło czyli teatr dla dwulatka

i jeszcze recenzja spektaklu

Anna Kopeć, Brzuchatek szuka apetytu

O “Białych balonikach” Magdaleny Fertacz w reż. Agaty Biziuk z Teatru Lalki i Aktora Pinokio w Łodzi oraz w reż. Piotra Ratajczaka z Teatru Współczesnego w Szczecinie. Autor tekstu nie ocenia pozytywnie tych nowych inscenizacji ważnego dramatu Fertacz, ale daje kilka cennych uwag na temat wagi sensu w teatrze dla dzieci. Sieradzki docenia również (niestety nie wspominając o wysiłkach Centrum Sztuki Dziecka, które są inicjatorem tego ruchu) młodych dramatopisarzy, których teksty znane są z Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży. Zatem o dzieciach, ich problemach i niełatwym świecie oraz o nowej dramaturgii:

Jacek Sieradzki, Zezowate rybki